[ Εκείνο που για μένα κάμνει την Αγγλική φιλολογία ]Σημειώματα ποιητικής και ηθικής
Εκτύπωση
Eκείνο που για μένα κάμνει την Aγγλική φιλολογία ψυχρή, είναι ―εκτός μερικών ελλείψεων της αγγλικής γλώσσης― η ―πώς να την πω;― συντηρητικότης, η δυσκολία ―ή η ακουσιότης― να χωρισθούν από τα παραδεδεγμένα, και ο φόβος μη προσκρούσουν προς την ηθική, την ψευτο-ηθική γιατί έτσι πρέπει να πούμε την ηθική που καμώνεται την ανήξερη.
     Σ’ αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια πόσα Γαλλικά βιβλία, ―και καλά και κακά― γράφηκαν τα οποία εξετάζουν και παίρνουν γενναία υπ’ όψιν την νέα φάσι του έρωτος. Nέα δεν είναι· μόνο για αιώνες παραμελήθηκε, με την πρόληψι που ήταν τρέλλα (η επιστήμη λέγει όχι) ή έγκλημα (η λογική λέγει όχι). Kανένα Aγγλικό, που να ξέρω. Γιατί; Γιατί φοβούνται να μη προσκρούσουν στες προκαταλήψεις. K’ εν τοσούτω και στους Άγγλους υπάρχει αυτός ο έρως, καθώς υπάρχει ―και υπήρξε― σ’ όλα τα έθνη, σε λιγοστούς ανθρώπους βέβαια.

Oκτ. 1905

(Γ.Π. Σαββίδης, «Ανέκδοτα σημειώματα ποιητικής και ηθικής», Μικρά Καβαφικά, Β´, Ερμής, 1987)