Αν μ’ ηγάπας Αποκηρυγμένα
Εκτύπωση
                                        Εκ του Γαλλικού

        Aν του βίου μου το σκότος
        φαεινή έρωτος ακτίς
        διεθέρμαινεν, ο πρώτος
        της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
        Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
        ό,τι ήθελον σε ειπεί:
        πως χωρίς εσέ να ζήσω
        μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!

        Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
        ήθελον το τέρμα ιδεί·
        και των πόνων των κρυφίων.
        Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
        Εν τω μέσω οραμάτων
        θείων ήθελ’ ευρεθείς.
        Pόδα θαλερά την βάτον
        θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!

(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)